20 جولای 2025- مهارکننده های SGLT2 به داروهای اصلی برای درمان دیابت، نارسایی قلبی و بیماری مزمن کلیه تبدیل شده اند. با این حال، نگرانی هایی درباره ی ایمنی استفاده از آن ها در بیماران پس از حمله قلبی اخیر وجود دارد، به ویژه از نظر آسیب به عملکرد کلیه در شرایط بالینی ناپایدار. این تحلیل ثانویه از مطالعه ی EMPACT-MI نشان داد که داروی امپاگلیفلوزین نه تنها عملکرد کلیه را حفظ می کند، بلکه شروع آن در بیماران قلبی نیز بی خطر است. پس از دو سال مصرف دارو، عملکرد کلیه ی بیماران حفظ شد، در حالی که عملکرد کلیه در گروه دارونما به طور قابل‌توجهی بدتر شد.
حتی در بیمارانی که عملکرد کلیوی ضعیفی داشتند، امپاگلیفلوزین توانست عوارض نارسایی قلبی را کاهش دهد، این موضوع از آنجایی اهمیت دارد که بسیاری از داروهای مفید در افراد بدون بیماری کلیوی، در افراد دارای این بیماری اثربخشی مناسبی ندارند؛ موضوعی که در مورد امپاگلیفلوزین صدق نمی کند.
اهمیت مطالعه:
بسیاری از بیماران حمله قلبی که می توانند از داروهای SGLT2 بهره مند شوند، در حال حاضر این داروها را دریافت نمی کنند، چون بسیاری از پزشکان نگران تأثیرات منفی آن ها بر کلیه هستند. اما نتایج این مطالعه- که بزرگ ترین کارآزمایی تا به امروز در زمینه ی استفاده از این داروها پس از حمله قلبی است - ممکن است این دیدگاه را تغییر دهد.
روش انجام مطالعه:
۶۵۲۲بیمار بستری شده به دلیل حمله قلبی، به طور تصادفی به دو گروه دریافت کننده ی داروی SGLT2 یا دارونما تقسیم شدند - به طور متوسط ۵روز پس از حمله قلبی. پیگیری بیماران به طور میانگین یک سال و نیم به طول انجامید.
نتایج کلیدی مطالعه به شرح زیر است:
· امپاگلیفلوزین باعث کاهش ۳۳ درصدیبستری های ناشی از نارسایی قلبی شد (۲٫۴رویداد در هر ۱۰۰نفر–سال در گروه دارو مقابل ۳٫۶رویداد در گروه دارونما).
· تأثیر آن فارغ از سطح عملکرد کلیوی ثابت بود.
· اختلاف در تغییر عملکرد کلیه (eGFR) بین گروه دارو و دارونما ۴٫۱میلی لیتر در دقیقه به ازای هر ۱٫۷۳مترمربع بود که نشان دهنده ی افت شدید در گروه دارونما پس از دو سال است.
نتیجه گیری برای پزشکان و بیماران:
پزشکان نباید به دلیل حمله قلبی اخیر یا بیماری کلیوی، درمان با SGLT2 را به تعویق بیاندازند، زیرا نتایج این مطالعه نشان می دهد که این داروها تأثیر منفی بر عملکرد کلیه ندارند.
نویسنده ی اصلی و محقق ارشد این مطالعه، دکتر دیپاک ال. بات متخصص قلب و عروق و مدیر بیمارستان قلب فاستر مونت سینای در نیویورک و استاد پزشکی قلبی‌عروقی در دانشکده پزشکی آیکان در مونت سینای، گفت:«مهارکننده های SGLT2 کمتر از حد لازم در عمل بالینی استفاده می شوند. این داده ها ایمنی استفاده از این داروها حتی پس از حمله قلبی و در بیماران با عملکرد کلیوی ضعیف را تأیید می کنند».
درباره ی مطالعه ی EMPACT-MI:
این کارآزمایی چند مرکزی، تصادفی، دوسوکور و کنترل شده با دارونما، برای ارزیابی اثر امپاگلیفلوزین در کاهش مرگ و میر و بستری ناشی از نارسایی قلبی در بزرگسالانی که حمله قلبی داشته اند، طراحی شده است. شرکت کنندگان سابقه ی نارسایی قلبی مزمن نداشتند و فارغ از وضعیت دیابت نوع ۲یا بیماری کلیه مزمن، واجد شرایط شرکت در این مطالعه بودند. در این مطالعه، بیش از ۶۵۰۰بزرگسال از ۲۲کشور شرکت داشتند و به صورت روزانه ۱۰میلی گرم امپاگلیفلوزین یا دارونما، به همراه درمان استاندارد، طی ۱۴روز پس از پذیرش بیمارستان، دریافت کردند.
این مطالعه توسط شرکت Boehringer Ingelheim با همکاری موسسه ی تحقیقات بالینی دانشگاه دوک (DCRI) طراحی و با حمایت مالی Boehringer Ingelheim و Lilly انجام شد. نتایج اصلی این مطالعه در اجلاس علمی کالج قلب آمریکا (۶تا ۸آوریل ۲۰۲۴ – آتلانتا) ارائه شد و سپس در نشریه ی New England Journal of Medicine به چاپ رسید.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20250613/Empagliflozin-preserves-kidney-function-in-heart-attack-patients.aspx